Մայրենի ինքնաստուգում

Կետադրի՛ր:

Արան ասաց որ ինքը շատ արագ է վազում:

Արան ասաց, որ ինքը շատ արագ է վազում

 Արան ասաց Ես շատ արագ եմ վազում

Արան ասաց․

—Ես շատ արագ եմ վազում։

Ես ասաց Արան շատ արագ եմ վազում:

—Ես, — ասաց Արան, — շատ արագ եմ վազում։

Ես շատ արագ եմ վազում ասաց Արան։

—Ես շատ արագ եմ վազում, — ասաց Արան

Փոքրիկ իշխանն ասում էր որ ինքը միշտ ուզում է իմանա թե ինչու՛ են փայլում աստղերը:

Փոքրիկ իշխանն ասում էր, որ ինքը միշտ ուզում է իմանա, թե ինչու՛ են փայլում աստղերը։

Փոքրիկ իշխանն ասում էր Ես միշտ ուզում եմ իմանալ թե ինչու են փայլում աստղերը։

Փոքրիկ իշխանն ասում էր․

—Ես միշտ ուզում եմ իմանալ, թե ինչու՞ են փայլում աստղերը։

Ես միշտ ուզում եմ իմանալ թե ինչու՛ են փայլում աստղերը  ասաց փոքրիկ իշխանը:

—Ես միշտ ուզում եմ իմանալ, թե ինչու՛ են փայլում աստղերը, — ասաց փոքրիկ իշխանը։

Ես  ասաց փոքրիկ իշխանը միշտ ուզում եմ իմանալ թե ինչու՛ են փայլում աստղերը:

—Ես, — ասաց փոքրիկ իշխանը, — միշտ ուզում եմ իմանալ, թե ինչու՛ են փայլում աստղերը։

.Դեռ սովորելու տարիներին ամրապնդվեց այն համոզմունքս , որ յուրաքանչյուր մարդ պիտի ձգտի դառնալ իր ժողովրդի արժանավոր զավակը հիշում է Մարտիրոս Սարյանը:ս

<<Դեռ սովորելու տարիներին ամրապնդվեց այն համոզմուքս, որ յուրաքանչյուր մարդ պիտի ձգտի դառնալ իր ժողովրդի արժանավոր զավակը, — հիշում է Մարտիրոս Սարյանը>>

.Մարտիրոս Սարյանը հիշում է  որ դեռ սովորելու տարիներին ամրապնդվեց իր այն համոզմունքը որ յուրաքանչյուր մարդ պետք է ձգտի դառնալ իր ժողովրդի արժանավոր զավակը:

Մարտիրոս Սարյանը հիշում է, որ դեռ սովորելու տարիներին ամրապնդվեց իր այն համոզմունքը, որ յուրաքանչյուր մարդ պիտի ձգտի դառնալ իր ժողովրդի արժանավոր զավակը։

.Եկավ դևն ու հարցրեց Արքա՜  ու՞ր է իմ ոսկին  չէ՞ որ մեր զրույցից շատ օրեր են անցել:

Եկավ դևն ու հարցրեց․

—Արքա՛ ու՞ր է իմ ոսկին, չէ՞ որ մեր զրույցից շատ օրեր են անցել։

Եկավ դևն ու հարցրեց արքային  թե ու՞ր է իր ոսկին  չէ՞ որ նրանց զրույցից շատ օրեր են անցել:

Եկավ դևն ու հարցրեց արքային՝ թե ու՞ր է իր ոսկին, չէ՞ որ նրանց զրույցից շատ օրեր են անցել։

.Ինչպե՞ս այստեղ ընկար, Թու՛խ հարցրեց Քրիստոֆեր Ռոբինը երբ նորից կարողացավ         խոսել:

—Ինչպե՞ս այստեղ ընկար, — թու՛խ հարցրեց Քրիստոֆեր Ռոբինը՝ երբ նորից կարողացավ խոսել։

.Այս նավը մենք կանվանենք <<Թուխի Իմաստություն>> ասաց Քրիսոֆեր Ռոբինը:

—Այս նավը մենք կանվանենք <<Թուխի իմաստություն>>, — ասաց Քրիստոֆեր Ռոբինը։

. Քրիսոֆեր Ռոբինը ասաց որ այդ նավը նրանք կանվանեն   <<Թուխի Իմաստություն>>:

Քրիստոֆեր Ռոբինը ասաց, որ այդ նավը նրանք կանվանեն <<Թուխի իմաստություն>>

.Տիկինը կանչել տվեց խոհարարին: Ամեն ինչ պատրա՞ստ է, Արմենա՛կ հարցրեց նա: Վերջինս պատասխանեց Պատրաստ է, տիկի՛ն: Երաժիշտները կանչվա՞ծ են: Այո՛:

Տիկինը կանչել տվեց խոհարարին․

—Ամեն ինչ պատրա՞ստ է, Արմենա՛կ հարցրեց նա։

Վերջինս պատասխանեց․

—Պատրա՛ստ է, տիկի՛ն։

—Երաժիշտները կանչվա՞ծ են։

—Այո՛։

. Վերջին խոսքերն արտասանելու միջոցին կարծես նրա շրթունքները կրակով այրվեցին: Ա՜խ, հա՛յր իմ, ա՜խ, հա՛յր իմ կրկնում էր նա և արցունքները հեղեղի նման թափվում էին աչքերից:

Վերջին խոսքերն արտասանելու միջոցին կարծես նրա շրթունքները կրակով այրվեցին․

—Ա՛խ, հա՛յր իմ, ա՛խ, հա՛յր իմ, — կրկնում էր նա և արցունքները հեղեղի նման թափվում էին աչքերից։

. Շքախմբի առաջնորդը, գավազանը թափահարելով, գոռաց դերվիշի վրա

Ի՞նչ ես մեկնվել մայթին, ճանապարհը բռնել: Չե՞ս տեսնում՝ ո՛վ է գալիս. վե՛ր կաց, անպատկա՛ռ:

Ես միայն ինձնից մեծի առաջ ոտքի  կկանգնեմ անվրդով պատասխանում է դերվիշը:

Քաղաքապետը լսում է դերվիշի պատասխանը և հետաքրքրված մոտենում է նրան և հարցնում

Մի՞թե ես քեզնից մեծ մարդ չեմ:

Իհարկե ո՛չ: Քեզնից բարձր դեռ շատ աստիճաններ կան: Այո, թե ոչ:

Այո՛:

Դու քաղաքապետ իշխան ես, գիտեմ: Որ բարձրանաս, ի՞նչ պիտի դառնաս հարցնում է դերվիշը:

Նահանգապետ պատասխանում է քաղաքապետը:

-Հետո՞:

— Հետո՝ վեզիր:

— Հետո՞:

— Փոխարքա:

Հետո՞:

Սահմանը սա է: Մեր բոլորի վրա շահն է: Նա է ամենից մեծը:

Ասենք թե շահ դարձար, հետո՞ հարցնում է դերվիշը:

Հոտո՝ ոչինչ պատասխանում է քաղաքապետը:

Ահա այդ ոչինչը ես եմ: Ոտքերիս տակից անցի՛ր, և գնա՛ քո ճանապարհը նույն անվրդովությամբպատասխանում է և նվաղուն աչքերը գոցում:

Շքախմբի առաջնորդը, գավազանը թափահարելով, գոռաց դերվիշի վրա․

—Ի՞նչ ես մեկնվել մայթին, ճանապարհը բռնել։ Չե՞ս տեսնում՝ ո՛վ է գալիս։ Վե՛ր կաց, անպատկա՛ռ։

—Ես միայն ինձնից մեծի առաջ ոտքի կկանգնեմ, — անվրդով պատասխանում է դերվիշը։

—Մի՞թե ես քեզնից մեծ մարդ չեմ։

—Իհարկե ո՛չ։ Քեզնից բարձր դեռ շատ աստիճաններ կան։ Այո՞, թե՞ ոչ։

—Այո՛։

—Դու քաղաքապետ իշխան ես, գիտեմ։ Որ բարձրանաս, ի՞նչ պիտի դառնաս, — հարցնում է դերվիշը։

—Նահանգապետ, — պատասծանում է քաղաքապետը։

—Հետո՞։

—Հետո՝ վեզիր։

—Հետո՞։

—Փոխարքա։

—Հետո՞։

—Սահմանը սա է։ Մեր բոլորի վրա շահն է։ Նա է ամենից մեծը։

—Ասենք թե շահ դարձար, հետո՞, — հարցնում է դերվիշը։

—Հետո՝ ոչինչ, — պատասխանում է քաղաքապետը։

—Ահա այդ ոչինչը ես եմ։ Ոտքերիս տակից անցի՛ր, և գնա քո ճանապարհը, — նույն անվրդովությամբ պատասխանում է և նվաղուն աչքերը գոցում։

Advertisements

About HG_Blog

Ես Մխիթար Սեբաստացի կրթահամալիրի միջին դպրոցի 6.2 դասարանի սովորող եմ։ Սիրում եմ խաղալ բասկետբոլ, ֆուտբոլ և ձեռքի գնդակ։ Սիրում եմ նաև բոլոր մեր առարկաները, որոնք մենք անցնում ենք։ Ամենից շատ սիրում եմ զբաղվել համակարգչով և ուզում եմ դառնալ ապագա ծրագրավորող։
Այս նյութը հրատարակվել է 2018-2019 ուստարի, Մայրենի, Ինքնատուգում-ում։ Էջանշեք մշտական հղումը։

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.