Մայրենի տնային առաջադրանք

Տրված ուրիշի ուղղակի խոսքը դարձնել անուղղակի

.Եկավ դևն ու հարցրեց.-Արքա՜ , ու՞ր է իմ ոսկին , չէ՞ որ մեր զրույցից շատ օրեր են անցել:

Եկավ դևն ու հարցրեց արքայինց, թե որտեղ է իր ոսկին, չէ՞ որ նրանց զրույցից շատ օրեր են անցել։

.Տեսնելով տնօրենին՝ քարտուղարը հարցրեց.-Ինչու՞ եք մնում քաղաքում, չէ՞ որ այստեղ մնալով դուք վտանգի եք ենթարկվում:

Քարտուղարը տեսավ տնօրենին և ասաց, թե ինչու՞ է տնօրենը մնում քաղաքում, չէ՞ որ այստեղ մնալով նրան վտանգի է ենթարկում։

.«Ցավով իմացա ձեր նամակից»,- խմբագրին ուղղված երկտողում գրում էր բանաստեղծը ,- «որ դուք ինձ հնարավորություն չեք տալու տեսնելու գրքիս երրորդ սրբագրությունը»:

Բանաստեղծը գրում էր խմբագրի ուղղված երկտողում, որ ցավով իմացավ իր նամակից, որ նրանք իրեն թույլ չեն տալու տեսնել իր գրքի երրորդ սրբագրությունը։

.«Դեռ սովորելու տարիներին ամրապնդվեց այն համոզմունքս , որ յուրաքանչյուր մարդ պիտի ձգտի դառնալ իր ժողովրդի արժանավոր զավակը»,-հիշում է Մարտիրոս Սարյանը:

Մարտիրոս Սարյանը հիշում է, որ դեռ սովորելու տարիներին ամրապնդվեց իր այն համոզմունքը, որ յուրաքանչյուր մարդ պիտի ձգտի դառնալ իր ժողովրդի արժանավոր զավակը։

Հավաքից-հավաք ամփոփում

Մեր մայրենիի ուսուցչուհին՝ ընկեր Հռիփսիմեն, շատ լավ ու բարի ուսուցիչ է, ինչպես նաև ժպտերես։ Նրա դասերն ինձ շատ օգուտ են տվել։ Մինչ օրս մենք ունեցել ենք շատ նախագծեր, մասնակցել ենք շուրջտարյա <<Հոգևոր Էջմիածին>> նախագծին, ինչի ընթացքում մենք այցելել ենք Մայր աթոռ Սուրբ Էջմիածին եկեղեցի, որտեղ խոսել էինք սարկավագի հետ, քննարկել նրա հետ մի քանի հարց։ Կարող եմ ավելացնել նաև ազատ ընտրությամբ նախագծերը, որի շրջանակներում մենք կարող էին և՛ ինչ որ բանի մասին նյութ հավաքել, և՛ կատարել թարգմանություն կամ ստեղծագործական աշխատանք։ Մի խոսքով կարելի է ասել, որ իմ մայրենիի դասերն ու ամեն-ամեն ինչը մայրենիի հետ կապված շատ արդյունավետ է։

Հարուստն ու աղքատը

Богатый увидел на улице бедного крестьянина, подошел к нему и сказал:

— Дорогой, иди возьми тот мешок с бутылками и отнеси ко мне домой, а я дам тебе хорошие советы, и ты не будешь таким бедным.

— Очень хорошо, — ответил крестьянин, взвалил мешок на плечо и пошел рядом с богачом.

— Дорогой, — сказал в пути богатый, — если тебе будут говорить, что хлеб из овса лучше, чем гата, не верь если скажут, что чистое масло лучше прелого сыра, опять не верь.

Так дошли они до дома богача. Когда поднимались по ступенькам, крестьянин неожиданно бросил мешок и сказал:

— Ага, если скажут, что хоть одна бутылка осталась цела, не верь.

Հարուստը փողոցում տեսավ աղքատ գյուղացու, մոտեցավ նրան և ասաց․

—Բարեկա՛մ, արի վերցրու այս շշերով պարկն ու օգնիր ինձ այն տանել տուն, դրա դիմաց ես քեզ կտամ լավ խորհուրդներ, որոնք քեզ կօգնեն այս վիճակից դուրս գալու համար։

—Շատ լավ, — պատասխանեց գյուղացին, շալակեց պարկն ու գնաց հարուստի հետ։

—Եղբա՛յր, — ճանապարհին ասաց հարուստը, — եթե քեզ կասեն, որ վարսակից հացը ավելի լավն է, քան գաթան, չհավատաս, եթե ասեն, որ մաքուր յուղը ավելի լավն է, քան պանիրը, նույնպես մի հավատա։

Այդպես նրանք հասան հարուստի տուն։ Աստիճաններով բարձրանալիս գյուղացին անսպասելի գցեց պարկն ու ասաց․

—Ահա, իսկ եթե ասեն, որ գոնե մի շիշ չի ջարդվել, չհավատա՛ս։

Մահաթմա Գանդի

Մոհանդաս Կըրըմչընդ Գանդին Հնդկաստանի քաղաքական և հոգևոր առաջնորդ, Հնդկաստանի` Մեծ Բրիտանիայից անկախանալու շարժման ղեկավարներից և գաղափարախոսներից։

1888 թվականին՝ 20 տարի չբոլորած, Մահաթմա Գանդին մեկնում է Լոնդոն, որտեղ 3 տարի սովորում է իրավաբանության ֆակուլտետում և ավարտում։ 1893 թվականին նա աշխատանքի է տեղավորվում Հարավային Աֆրիկայում։ Այնտեղ սկսում է իր և իր տեղացիների պաշտպանության գործընթացը։ Նա մշակում է սկզբունքներ, որոնք հիմնվում են արիության, արդարության ու ոչ բռնության վրա։

Նախաձեռնել էր Սատյագրահայի դիմադրություն բռնակալության դեմ քաղաքացիական անհնազանդության, խստորեն առանց բռնության որով Հնդկաստանը շահել է իր անկախությունը և մեծապես ազդել է ամբողջ աշխարհում նմանատիպ շարժումների տարածման վրա՝ քաղաքացիական իրավունքների և ազատության համար։ Նա ճանաչվել է աշխարհում իբրև Մահաթմա Գանդի “Մեծն Հոգի” և Հնդկաստանում իբրև Բապու ։ Նա ճանաչվել և հարգվել է Հնդկաստանում իբրև Հնդկաստանի հայրը։

Մայրենի ինքնաստուգում

Կետադրի՛ր:

Արան ասաց որ ինքը շատ արագ է վազում:

Արան ասաց, որ ինքը շատ արագ է վազում

 Արան ասաց Ես շատ արագ եմ վազում

Արան ասաց․

—Ես շատ արագ եմ վազում։

Ես ասաց Արան շատ արագ եմ վազում:

—Ես, — ասաց Արան, — շատ արագ եմ վազում։

Ես շատ արագ եմ վազում ասաց Արան։

—Ես շատ արագ եմ վազում, — ասաց Արան

Փոքրիկ իշխանն ասում էր որ ինքը միշտ ուզում է իմանա թե ինչու՛ են փայլում աստղերը:

Փոքրիկ իշխանն ասում էր, որ ինքը միշտ ուզում է իմանա, թե ինչու՛ են փայլում աստղերը։

Փոքրիկ իշխանն ասում էր Ես միշտ ուզում եմ իմանալ թե ինչու են փայլում աստղերը։

Փոքրիկ իշխանն ասում էր․

—Ես միշտ ուզում եմ իմանալ, թե ինչու՞ են փայլում աստղերը։

Ես միշտ ուզում եմ իմանալ թե ինչու՛ են փայլում աստղերը  ասաց փոքրիկ իշխանը:

—Ես միշտ ուզում եմ իմանալ, թե ինչու՛ են փայլում աստղերը, — ասաց փոքրիկ իշխանը։

Ես  ասաց փոքրիկ իշխանը միշտ ուզում եմ իմանալ թե ինչու՛ են փայլում աստղերը:

—Ես, — ասաց փոքրիկ իշխանը, — միշտ ուզում եմ իմանալ, թե ինչու՛ են փայլում աստղերը։

.Դեռ սովորելու տարիներին ամրապնդվեց այն համոզմունքս , որ յուրաքանչյուր մարդ պիտի ձգտի դառնալ իր ժողովրդի արժանավոր զավակը հիշում է Մարտիրոս Սարյանը:ս

<<Դեռ սովորելու տարիներին ամրապնդվեց այն համոզմուքս, որ յուրաքանչյուր մարդ պիտի ձգտի դառնալ իր ժողովրդի արժանավոր զավակը, — հիշում է Մարտիրոս Սարյանը>>

.Մարտիրոս Սարյանը հիշում է  որ դեռ սովորելու տարիներին ամրապնդվեց իր այն համոզմունքը որ յուրաքանչյուր մարդ պետք է ձգտի դառնալ իր ժողովրդի արժանավոր զավակը:

Մարտիրոս Սարյանը հիշում է, որ դեռ սովորելու տարիներին ամրապնդվեց իր այն համոզմունքը, որ յուրաքանչյուր մարդ պիտի ձգտի դառնալ իր ժողովրդի արժանավոր զավակը։

.Եկավ դևն ու հարցրեց Արքա՜  ու՞ր է իմ ոսկին  չէ՞ որ մեր զրույցից շատ օրեր են անցել:

Եկավ դևն ու հարցրեց․

—Արքա՛ ու՞ր է իմ ոսկին, չէ՞ որ մեր զրույցից շատ օրեր են անցել։

Եկավ դևն ու հարցրեց արքային  թե ու՞ր է իր ոսկին  չէ՞ որ նրանց զրույցից շատ օրեր են անցել:

Եկավ դևն ու հարցրեց արքային՝ թե ու՞ր է իր ոսկին, չէ՞ որ նրանց զրույցից շատ օրեր են անցել։

.Ինչպե՞ս այստեղ ընկար, Թու՛խ հարցրեց Քրիստոֆեր Ռոբինը երբ նորից կարողացավ         խոսել:

—Ինչպե՞ս այստեղ ընկար, — թու՛խ հարցրեց Քրիստոֆեր Ռոբինը՝ երբ նորից կարողացավ խոսել։

.Այս նավը մենք կանվանենք <<Թուխի Իմաստություն>> ասաց Քրիսոֆեր Ռոբինը:

—Այս նավը մենք կանվանենք <<Թուխի իմաստություն>>, — ասաց Քրիստոֆեր Ռոբինը։

. Քրիսոֆեր Ռոբինը ասաց որ այդ նավը նրանք կանվանեն   <<Թուխի Իմաստություն>>:

Քրիստոֆեր Ռոբինը ասաց, որ այդ նավը նրանք կանվանեն <<Թուխի իմաստություն>>

.Տիկինը կանչել տվեց խոհարարին: Ամեն ինչ պատրա՞ստ է, Արմենա՛կ հարցրեց նա: Վերջինս պատասխանեց Պատրաստ է, տիկի՛ն: Երաժիշտները կանչվա՞ծ են: Այո՛:

Տիկինը կանչել տվեց խոհարարին․

—Ամեն ինչ պատրա՞ստ է, Արմենա՛կ հարցրեց նա։

Վերջինս պատասխանեց․

—Պատրա՛ստ է, տիկի՛ն։

—Երաժիշտները կանչվա՞ծ են։

—Այո՛։

. Վերջին խոսքերն արտասանելու միջոցին կարծես նրա շրթունքները կրակով այրվեցին: Ա՜խ, հա՛յր իմ, ա՜խ, հա՛յր իմ կրկնում էր նա և արցունքները հեղեղի նման թափվում էին աչքերից:

Վերջին խոսքերն արտասանելու միջոցին կարծես նրա շրթունքները կրակով այրվեցին․

—Ա՛խ, հա՛յր իմ, ա՛խ, հա՛յր իմ, — կրկնում էր նա և արցունքները հեղեղի նման թափվում էին աչքերից։

. Շքախմբի առաջնորդը, գավազանը թափահարելով, գոռաց դերվիշի վրա

Ի՞նչ ես մեկնվել մայթին, ճանապարհը բռնել: Չե՞ս տեսնում՝ ո՛վ է գալիս. վե՛ր կաց, անպատկա՛ռ:

Ես միայն ինձնից մեծի առաջ ոտքի  կկանգնեմ անվրդով պատասխանում է դերվիշը:

Քաղաքապետը լսում է դերվիշի պատասխանը և հետաքրքրված մոտենում է նրան և հարցնում

Մի՞թե ես քեզնից մեծ մարդ չեմ:

Իհարկե ո՛չ: Քեզնից բարձր դեռ շատ աստիճաններ կան: Այո, թե ոչ:

Այո՛:

Դու քաղաքապետ իշխան ես, գիտեմ: Որ բարձրանաս, ի՞նչ պիտի դառնաս հարցնում է դերվիշը:

Նահանգապետ պատասխանում է քաղաքապետը:

-Հետո՞:

— Հետո՝ վեզիր:

— Հետո՞:

— Փոխարքա:

Հետո՞:

Սահմանը սա է: Մեր բոլորի վրա շահն է: Նա է ամենից մեծը:

Ասենք թե շահ դարձար, հետո՞ հարցնում է դերվիշը:

Հոտո՝ ոչինչ պատասխանում է քաղաքապետը:

Ահա այդ ոչինչը ես եմ: Ոտքերիս տակից անցի՛ր, և գնա՛ քո ճանապարհը նույն անվրդովությամբպատասխանում է և նվաղուն աչքերը գոցում:

Շքախմբի առաջնորդը, գավազանը թափահարելով, գոռաց դերվիշի վրա․

—Ի՞նչ ես մեկնվել մայթին, ճանապարհը բռնել։ Չե՞ս տեսնում՝ ո՛վ է գալիս։ Վե՛ր կաց, անպատկա՛ռ։

—Ես միայն ինձնից մեծի առաջ ոտքի կկանգնեմ, — անվրդով պատասխանում է դերվիշը։

—Մի՞թե ես քեզնից մեծ մարդ չեմ։

—Իհարկե ո՛չ։ Քեզնից բարձր դեռ շատ աստիճաններ կան։ Այո՞, թե՞ ոչ։

—Այո՛։

—Դու քաղաքապետ իշխան ես, գիտեմ։ Որ բարձրանաս, ի՞նչ պիտի դառնաս, — հարցնում է դերվիշը։

—Նահանգապետ, — պատասծանում է քաղաքապետը։

—Հետո՞։

—Հետո՝ վեզիր։

—Հետո՞։

—Փոխարքա։

—Հետո՞։

—Սահմանը սա է։ Մեր բոլորի վրա շահն է։ Նա է ամենից մեծը։

—Ասենք թե շահ դարձար, հետո՞, — հարցնում է դերվիշը։

—Հետո՝ ոչինչ, — պատասխանում է քաղաքապետը։

—Ահա այդ ոչինչը ես եմ։ Ոտքերիս տակից անցի՛ր, և գնա քո ճանապարհը, — նույն անվրդովությամբ պատասխանում է և նվաղուն աչքերը գոցում։

Ինչ կանեի, եթե ինձ երկու օրով վարչապետ նշանակեին

Եթե ինձ վարչապետ նշանակեին, ես ամենաառաջինը կբարձրացնեի թոշակառուների թոշակներն ու մարդկանց աշխատավարձերը: Հիմնականում բնակարան և բարեկեցիկ կյանքով կապահովեի անապահով ընտանիքներին, որոնք շատ են մեր երկրում և ունեն մեր օգնության կարիքը: Կկառուցեի շատ խաղային կենտրոններ, զբոսանքի վայրեր, այգիներ և ամեն-ամեն ինչ, ինչը կնպաստի տուրիզմի զարգացմանն ու երկրի տնտեսությանը։

Ի՞նչ արժի ինձ համար իմ հողի ամեն մի թիզը…

Ինձ համար մեր Հայաստան աշխարհի հողերի ամեն մի թիզը միլիոն արժե։ Իմ մեջ մեծ կարևորություն ունի մեր հողը, որովհետև մենք արդեն շատ տարածք ենք զիճել մեր թշնամիներին, մեր սահմանակիցներին։ Վե՛րջ, հերի՛ք է, այլևս ոչ մի սանտիմետր հող չենք զիճի ուրիշին, ինչու չէ նաև կգրոհենք, կպատերազմենք, որպեսզի վերադարձնենք մեր ծովից ծով Հայաստանը։